Som vanleg er regnet aldri langt unna på vestlandsferie. Vi tok på oss regnhabitt og gjekk ut for å lufte oss og sjå på ekspressbåten frå Bergen som suser forbi.

(og eg fann meg ei privat kai).

Etter ei natt i Naustdal og ein kjapp stopp i Førde, bila vi oss på dei kroglete vegane til Askvoll. Nikolai, som har vore litt småsjuk, måtte gi etter for snørr og leddvont og gå og legge seg til solskinn og bølgeskvulp. Sjølv kjøpte eg masse aviser og satt og vifta med tærne i hagen og drakk verdens beste springvatn.

Vestlandet blei forlatt med pølsefest hos Erlend. Ein kan bli  sliten av langt mindre.

Tidlegare på dagen var eg på veg ned på kaia i Askvoll for å kaste boss i ein hyttecontainer, då eg får auge på (kven andre enn) Odd utanfor butikken. Den mannen sluttar aldri å forundre. Eg trur han er den eg har møtt desidert flest gangar på uortodokse plassar (ala i kvit smoking på fest med folk verken han eller eg kjenner, på busstoppet på Sagene mens han eigentleg skulle befinne seg på jobben i London, i alle moglege settingar på Blindern og på korkonsertar). Og no altså utanfor butikken i Askvoll. Det viser seg at han er på gamle UWC-trakter og rippar opp i gamle minne. Og altså på pølsefest hos Erlend.

Ein høgst verdig avslutning på ein knapp månad på Vestlandet.

Tilbake på fastlandet etter å ha vore vatnlause i godt og vel ei veke. Nikolai vatnar hagen i Askvoll. Det ligg i korta: nokon kjem til å bli våte.

Farmors gamle roser. Fine.

Ytterst i Granesundet, rett mot havet, ligg Eimindstranda. Den er full av glattskurte, runde steinar som kjennast heilt mjuke ut når ein tar på dei.