Her kjem rett og slett ein fotogjennomgang av leiligheita i Maridalsveien. Vi startar med stua, der vi har kjøpt vår første sofa, og føler oss rett så etablerte med det. Sofaen får selskap av vår finske design-kuppstol frå loppemarked – tidlegare blogga om her, ikledd eit fantastisk saueskinn frå Flekke. Den luxo-aktige lampa i vinduskarmen er også kjøpt på loppemarked, det samme er vårt veldig fine flyfoto av Oslo som heng over sofaen:

Bildet blei mitt for 80 kr, og eg måtte ringe Nikolai og vekke han og lokke med sjokoladekake og kaffi for å få han til å komme med t-bana og hjelpe meg å bære det heim. Svein Olav har påpeikt at den rette termen for bildet er “foto tatt frå fly”, og ikkje “flyfoto”. Visstnok skal flyfoto vere i rett målestokk osv. Det er uansett kjekt å sitte og sjå på bildet og oppdage stadig nye detaljar, f.eks at det blir bygd ein oljeplattform ved verkstedet der Aker Brygge ligg i dag.

Bordet frå Besta kan trekkast ut med ei bordplate i midten, og skal huse middagsselskap når hausten kjem. Over det heng lampa frå garnhengja på Færøy, med ny innmat, stoffkledd ledning og eit par lag billakk. Rundt bordet står kvitmåla trestolar som er ei god blanding av arv og innkjøp frå brukthallen på Sinsen.

Dessutan har eg fått meg lesehjørne, der ei Luxo-lampe sørgar for lyset over vår omtrukne loppemarkedstol framfor fargekoda bok-rader.

Då vi var på visning tenkte eg: “Dei brune flisene i vinduet skal iallefall vekk”. Men med tida, og med kvitmalte vinduskarmar, synst eg flisene er veldig fine. Når alt anna har blitt kvitt, framstår dei nesten som ein skulptur i rommet. Så flisene har fått bli.

Vidare til kjøkkenet, med ny, høgglansa kvit kjøkkeninnredning og vår enormt tunge benkeplate i heiltre. Når pappa kjem på besøk om to veker skal han hjelpe oss å legge fliser over benken, og då er kjøkkenet heilt ferdig.

Bordet på kjøkkenet er furubordet frå Ikea som vi malte kvitt og brukte som stuebord på Torshov. Det har fått selskap av fire, fine eikestolar frå Besta, som vi har gitt nytt, mørkegrått vadmelstrekk:

Trekket er kjøpt inn frå Rainbow Fashion-stoffbutikken på Grønland, som forøvrig anbefalast varmt.

Eg: – Det stoffet her (bukserar med stor tung stoffrull), trur du det passer til å trekke om setet på kjøkkenstolar?

Mannen i butikken: – Ja, det stoff passer veldig bra. Det er veldig god kvalitet. Det heter… vladim, valdim… valdmin…

Eg: Vadmel?

Han: Ja! Vadmel! Veldig vanskelig ord!

I gangen heng kvite oksar frå Designtorget og tjener som knaggar.

Der står også vår veldig fine, heimesnekra skohylle, som vi bygde av eit gammalt Ikea-skap for å passe inn i den lange, smale gangen på Torshov. Heldigvis passar hylla like fint i Maridalsveien.

Soverommet har vi delt i to med ein vegg på midten, slik at vi får gjesterom og kontor avskilt i eit anna rom. Kven treng uansett eit 21 kvadratmeter stort soverom? Vi er veldig nøgde med vårt nye soverom, med kvitmalte tregolv, og med vår nye, kjempefine trevegg:

Veggen har Nikolai bygd – flink mann – og eg har beisa den med tre strøk drivved-interiørbeis. Veggen står veldig fint i kontrast til linkjolen eg kjøpte i St.Petersburg.

Skapa dei forrige eigarane satte igjen har fått nye, høgglansa kvite skapdører, og etter litt sageverksemd bak det eine skapet passar dei akkurat inn i bredda på enden av rommet.

Over senga har vi fått låne eit bilete som Arild har teikna. Det hang ei stund på rommet vi søv på på Færøy, og då eg hørte at det var sendt til utstilling i Førde, tenkte eg at eg skulle sagt kor fint eg synst det var før. Når eg nevnte det i sommar, sa Arild berre: “dra inn på Kunstnarsenteret og hent det, dere. ” Så det gjorde vi.

På nattbordet mitt ligg ei lita samling avlange, avrunda steinskattar som eg har plukka med meg når eg har vore ute på tur.

Om ettermiddagen og kvelden skin sola gjennom heile leiligheita frå soverommet og kjøkkenet og lagar fint lys på det kvitmalte tregolvet.

I det som før var den innerste delen av soverommet, har vi no fått gjesteseng og kontor. Gjestesenga (som er fantastisk til ein liten ettermiddagslur) kan trekkast ut til å bli dobbelseng. Smart!

Oppå kommoden tronar ei lampe eg kjøpte på loppemarked i vår, sammen med fleire bilder som venter på å få tildelt veggplass.

Kontordelen av det gamle soverommet synst eg at har blitt veldig fin. Her står teakbordet vi kjøpte på loppemarked tidlegare i år – omblogga her – saman med ein trestol eg har arva og malt kvit, med ein skikkeleg klassiskar av ei Luxo-lampe til leselys, eit foto eg har tatt av Nikolai som pynt, og ei fletta papirkorg – av gamle telefonkatalogar, frå Muji. I hjørnet tronar ein annan klassikar, Les Paul-gitaren.

Her er det så fint at det er kjekt å vakne om morgonen!

På Færøy fann eg denne lampa nedstøva på golvet i det gamle atelieret til Reidun og Arild, som no er i ferd med å pussast opp. Lampa har i sitt tidligare liv fungert som arbeidslys på garnhengja ved sjøen, og hadde ei gigantisk 500-wattspære innstallert. Eg visste ikkje eingong at det fantes 500-wattspærer.

Eg spurte pent om å få den, og fekk raskt klarsignal mens Arild trakk på skuldrane og spurte kva i all verda vi skulle med den. “Ha den over bordet til besta”, sa eg, og han berre lo.

Men no har vi vaska den ned, kobla frå gamle ledningar og støpsel, og i forrige veke hang vi den ut i bakgården for nokre omgangar med kvit billakk.

Og lampa blei knallfin. Vi har ingen ferdig-fotos å vise enda, men dei kjem snart. Med ny stoffledning heng den og gjer stas på bordet til besta.

Nikolai arva farmora sin gamle Tandberg Sølvsuper (“Spilledåsen”, som ho skal ha kalt den) for lenge sidan, men dei siste åra har det fantastiske musikkmøbelet stått og samla støv bak sofaen innerst på hemsen på Færøy. Med ny leilighet får også Sølvsuperen eit nytt liv. Det gjenstår berre å frakte monstermøbelet frå Færøy til Oslo.

Det er ikkje første gang det ein gong så fasjonable 60-talls musikkkabinettet har vore på tur. Ifølge Nikolai har det iallfall reist desse strekningane:

Porsgrunn – Notodden

Notodden – Bergen

Bergen – Færøy

Færøy – Førde

Førde – Dale

Dale – Færøy

Og nå altså Færøy – Oslo.

I Dale stod det og trona innerst i den enorme stua på kunstnarsenteret. Saman med eit slagverk og Nikolai og Aksel sin heimesnekra, enorme gitarforsterkar, ispedd litt rundtomkringliggande gitarar på golvet, gjorde den stua til noko av ein konsertarena.

Alt som skal frå huset til kaia på Færøy må i traktor (berre omtala som “Isekien”).

Så humpar Sølvsuperen avgarde til sjøen.

Der lånte vi lettbåten “Hjalmar” og tøffa i sakte fart til Hersvika. Det gjekk så seint at eg rakk å bli solbrendt før vi var framme. På Hersvikkaia måtte vi buksere Sølvsuperen opp frå båten, opp ei trapp til kaia og deretter inn i bilen. Det gjekk, med nød og neppe. No står den i stua vår i Maridalsveien, og skal snart bli så god som ny. Radioen og platespelaren funkar, og i tillegg skal lydteknikaren Nikolai kamuflere vår nye Bose-stereo inn i den gamle kroppen, slik at vi kan bruke den som eit fullt fungerande musikkanlegg – ikkje berre som pynt. Når han er ferdig blir det fest.

Til frukost i dag kosa eg meg med OBOS-bladet, som vi som nyslåtte OBOS-medlemmar mottar ikkje mindre enn to eksemplar av. Og der, på side 21, fann eg bygården vår på Ila i reportasjen “Hemmelige perler i OBOS-land”. Kunsthistorikar Anne-Kristine Kronborg har blitt bedt om å komme med tre tips til arkitektoniske perler blant OBOS-bygga, og på topp kjem Maridalsveien 64.

“Tidlig funksjonalisme i indre by

- Maridalsveien 64 er borettslaget for den som søker det urbane livet i indre by. OBOS-bygget fra 1930-tallet er blant mine favoritter, forteller Anne-Kristine Kronborg.

- Bygget er vakkert og bunnsolid i håndbanket, rød tegl. Gårdsrommet er parkmessig og toromsleilighetene er ganske store. Man får både et skikkelig kjøkken i et eget rom, en stue og et nesten like stort soverom. Blokka har stor fasadelengde, store vinduer og mye lys, sier hun.”

(Akkurat no pirkar vi restar av papp og lim frå tregolvet i gangen, etter at tidlegare generasjonar likegodt har limt fast linolium og korkgolv. Det ser ikkje så veldig ut som ei perle der for tida, men det skal bli fint. Og etter at vi drog på boss-plassen med mange av dei gamle golvrestane i dag, har det blitt riktig så romslig der, også.)

På kveldstur langs Akerselva fann vi både kvitveis og hestehov. Og enormt mange joggande menneske. Kvar kom dei frå? Vinterdvalen?

Hotellet vårt oppviste ein særdeles slett frukost, så vi fann istaden ein fast frukostplass i dette utrulige bygget. Min teori er at kafear tilknytta bokhandelar alltid er gode kafear. Så langt har eg hatt rett kvar gong eg har prøvd teorien ut i praksis, og bokhandelkafeen i det steampunk-aktige Singerhuset skuffa ikkje.

Dei hadde imidlertid misforstått omgrepet “continental breakfast”. Eg forstår det som ein kjip, britisk frukost med to halve toastskiver av kvit loff, servert saman med geleaktig, tanngnissande søtt syltetøy i porsjonspakningar og eit juicealibi som i realiteten består av godt utvatna gul saft. Så var ikkje tilfelle i Singer-kafeen. Vår (etterkvart faste) servitør Anna diska opp med ferskpressa appelsinjuice, amerikano, stor te-kanne, massevis av ostar og kjøttpålegg, ulike typar syltetøy og honning og ei brødkorg med eit utval ulike bakverk.

Då Anna skjønte at vi faktisk dukka opp kvar dag, spurte ho om vi ville sjå menyen, eller om vi ville ha det vanlege, og ramsa deretter opp om eg fortsatt ville ha grønn te som i går, og om Nikolai ville ha amerikano eller ein anna type kaffi. At vi skulle ha hardkokte egg hugsa ho sjølvsagt også. Vi lot oss sjølvsagt sjarmere, og la nok igjen litt i overkant mykje driks den siste dagen.

Og frå vårt (etterkvart faste) bord hadde vi flott utsyn til Kazan-katedralen. Nikolai fekk dessutan følge med frå dag til dag på ein gjeng med arbeidsfolk som malte benkane i parken utanfor katedralen. Han er ein mann som er veldig glad å sjå på andre som arbeider. Av og til mistenker eg at viss han kunne få arbeidskikking i gåve, ville han foretrekke det framfor det meste anna.

Ein vase med blomstrande greiner gjer underverk for den ellers manglande vårfølelsen. Eg trudde lenge at dette var kirsebærblomster, men måtte etter ei lengre, høfleg argumentasjonsrekke innsjå at lørdagens taxisjåfør hadde rett:

Han: “Du har kjøpt ferskengreiner. Det er fint.”

Eg: “Nei, eg trur det er kirsebærgreiner”

Han: “Nei, det er fersken. I mitt land pynter vi med sånne til nyttårsfeiringa.”

Eg: “Jaha. Men eg trur det er kirsebær.”

Han: “Javel”

Begge: Stilt

Han: “Men det er ferskengreiner”

Eg tek ein kikk på emballasjen, og kan sjå at der står det verkeleg “ferskengreiner”.

Heimesydd kjole og hjelm, og heimestrikka sokkar i kjempemjuk Alpakka-ull. Kjekt å gje vekk!

Fredag køyrde eg forbi ein bruktbutikk på Eidsvoll når eg var ute på jobb, og var veldig nøgd med at eg bestemte meg for å stoppe som snarast og gå innom. Julekuler, litt utanom sesong, snapsglass og invitasjonar var fangsten.